Wij zijn Tactus

Wij zijn feiten. Elke dag gaat er een fles witte rum of een krat bier op. Soms is dat niet genoeg en wordt een tweede fles aangebroken. De flessen zijn in de slijterij bij de supermarkt te koop, maar als Hubert te veel op heeft, en al bijna niet meer op zijn benen kan staan, bestelt hij een nieuwe voorraad bij de plaatselijke snackbar die gerund wordt door een Chinees. Bij de ander begint het met alcohol gevolgd door coke, en wordt alles afgeblust met GHB.

Wij zijn het lichaam, dat het zwaar te verduren heeft als er dagelijkse grote hoeveelheden alcohol doorheen gespoeld worden. Het wordt gesloopt, eerst onopgemerkt, maar dan begint het lichaam zich op een moeizame, opvallende manier voort te bewegen. Ook de hersenen worden niet ongemoeid gelaten. Het geheugen, onontbeerlijk om zelfstandig te kunnen leven laat hiaten zien. Wij weten niet meer wie de man is die bij je de aanbelt. Voor je het weet lever je zo tien jaar aan herinnering in. De lever en alles wat daar mee verbonden is, krijgt het flink te verduren. Soms gaan wij er helemaal van kleur door veranderen. Geel is wel een vrolijke kleur, maar wij verkeren dan in een ernstige crisis.

Wij zijn alcohol. Overal vrij verkrijgbaar en voordelig. Wij hebben een riante positie veroverd op de middelenmarkt. We werken effectief tegen alle vormen van angst. We drukken die hardhandig de kop in, alleen vertellen we er niet bij dat diezelfde angst na de verdoving er net zo snel weer is. Wij zorgen ook voor gezelligheid en bijna niemand die aan ons begint, beseft dat wij ons tegen hem of haar gaan keren. We zijn onverbiddelijk en pakken genadeloos hard uit.

Wij zijn maatschappelijke teloorgang. We zorgen dat iemand die in de goot is beland, nog net even dieper zakt. Wij nemen je huis af. Je partner heeft de stekker uit het huwelijk getrokken en je baan is allang verleden tijd. Ja, toen je werkte en je partner er nog was, ging alles goed. Dat blijf je jezelf voorhouden. Dat de drank toen bezig was om de stoelpoten onder je weg te zagen, wil er bij jou niet in.

Wij zijn familie, naasten. Wij zien de gebruiker gebruiken terwijl wij dit gebruik alleen maar een halt willen toeroepen. Vaak zijn wij roepende in de woestijn, terwijl de gebruiker in zijn eigen roes-oase zit. Wij het probleem. Als wij de gebruiker nu eens met rust laten en niet elke dag aan zijn kop zeuren, is er niks aan de hand. Kinderen worden radeloos en verbreken het contact.

Wij zijn aftershave. Wij zorgen ervoor dat de alcohollucht wordt verdreven. Maar als wij in veel te grote hoeveelheden rond worden gespoten, wekt dit dus juist argwaan op. Desondanks vertoeven wij regelmatig rondom drinkende mensen die niet willen dat het drankgebruik wordt opgemerkt. Wij laten ze maar in die waan.