De waarheid ligt in het midden

Een jonge meid, lichte verstandelijke beperking en cannabisgebruik, of toch meer dan dat?

Na ruim tien jaar werken in de verslavingszorg is twijfel wel eens voorbij gekomen. Is het verhaal wel compleet, of wordt er iets achtergehouden? Meestal komt dat na een aantal gesprekken alsnog aan het licht door het vertrouwen dat je opbouwt.

En soms kun je je vinger er gewoon niet op leggen en dan doe je het met het gezegde; de waarheid ligt ergens in het midden. Het probleem is dat ik het midden nu niet kan vinden, want dat verschuift per gesprek en mijn vinger gaat dus van links naar rechts.

Ze is aangemeld in verband met cannabisgebruik. Haar eigen verhaal is dat ze ook een aantal maanden heroïne heeft gebruikt, maar daar is ze van de ene op de andere dag mee gestopt, zonder moeite. Echter, en daar begint de twijfel bij mij te ontstaan, kan ze me weinig vertellen over wat dit spul met haar deed en kijkt ze me met grote ogen aan als ik haar vertel wat deze drugs doet. Verbazing lijkt trouwens sowieso een rode draad in onze gesprekken. Zo kan ze de ene week vertellen dat ze blowen echt niet gaat opgeven en het ook wel lastig is om van zeven joints per dag naar niets te gaan, de andere week is ze al een paar maanden gestopt met blowen. Nou, dan komt ook mijn verbaasde blik tevoorschijn. Als ik haar dan vraag hoe dit nu zit, want vorige keer zei je nog wat anders.

Na een aantal gesprekken lijkt er een tweede rode draad te ontstaan. Dit meisje is eigelijk heel nieuwsgierig en heeft voorlichting nodig. Ik vertel haar over de verschillende middelen, wat ze met je doen en vooral wat de risico’s zijn. Ze stelt haar vragen en er ontstaat een leuk gesprek. Ook over wat ze belangrijk vindt in haar leven. Mijn vraagtekens zijn niet meer de rode draad, maar voorlichting. Misschien, komt er ooit een moment dat ik het midden gevonden heb.