Bubbelbad

In de kliniek werd ik doodgegooid met de 5 G’s. De 5 G’s staan voor gebeurtenis, gedachten, gevoel, gedrag en gevolg; in deze volgorde. Iedereen die in een kliniek verblijft, ontkomt er niet aan om een ‘5 G’tje’ te maken, en vaak wordt dit meerdere keren gevraagd. Je mag er ook zelf mee komen, waarbij je alle G’s zo goed en waarheidsgetrouw mogelijk moet beschrijven. Het begint dus altijd met een gebeurtenis, van het stoten van je kleine teen tot het overlijden van iemand. Het gaat erom wat er op die gebeurtenis volgt en hoe je daarmee omgaat.

Toen ik hier voor het eerst over hoorde, kon ik niet geloven dat ‘gedachten’ voor ‘gevoel’ komen. Met andere woorden: je gedachten bepalen je gevoel. Dit rijmde totaal niet met mijn eigen beleving. Ik wist niet beter dan dat ik me af en toe goed voelde, en af en toe minder. Het zoet met het zuur. Als het zoet was, kon ik daarvan extra genieten door veel drank, als het zuur was kon ik daarvan extra verdrietig zijn door veel drank. Regelmatig was het in beide gevallen genieten, want ik en mijn verslaving vonden het heerlijk om ons in zelfmedelijden te wentelen. Het was als een lekker warm bubbelbad waarin ik me liet zakken, mijn ultieme baarmoedergevoel.

Maar nu vertelde een niet nader te noemen persoon mij opeens dat je je gevoel kunt beïnvloeden. Als je je gedachten goed kunt herkennen, benoemen en waar nodig verbeteren door een helpende gedachte, zou je je na veel oefening beter kunnen gaan voelen. Of in ieder geval minder de neiging krijgen jezelf te saboteren.

Tot dan toe kon ik lekker drinken, hoe ik me ook voelde, zonder dat de 5 G’s op de deur klopten.

Op dit stukje theorie zat ik nou net niet te wachten. Tot dan toe kon ik lekker drinken, hoe ik me ook voelde, zonder dat de 5 G’s op de deur klopten. Want ik voelde me gewoon zo, kon ik er wat aan doen? Dat kon ik mezelf nu niet meer verkopen, met dank aan een niet nader te noemen persoon die altijd gekleed was in een slecht zittend jasje, vaak sneakers droeg die schreeuwden ‘ik ben heus nog niet zo oud’ en net iets te vaak ‘Insta’ zei. Maar goed, ik dwaal af.

Doordat er zo op die 5 G’s gehamerd werd (niet alleen door een niet nader te noemen persoon maar door iedereen van de staf) kon ik niet anders meer dan verantwoordelijkheid nemen voor mijn gedachten.

In verslaving mocht ik bijvoorbeeld graag van mezelf denken dat iets me waarschijnlijk toch niet zou gaan lukken. Of dat iets toch niet bij me zou passen. Ik vond mezelf niet per se de moeite waard. Heel handig. Van het ophangen van een lijstje (geef toe, kan best lastig zijn) tot het beginnen aan een nieuwe baan. Maar nu herkende ik die gedachte, kon ik mezelf coachen, en door steeds maar te zeggen ‘dat kan je wel Tim’ begon ik er meer en meer in te geloven. Tot het onder m’n huid ging zitten en ik bijna automatisch dat nieuwe gedrag toepaste. Maar toen dat moment voor het eerst kwam schrok ik me het apelazerus. Ik herkende mezelf niet, het was onwennig, het was nieuw terrein. Nieuw gedrag. Het was de richting waar ik heen wilde. Ik voelde me meer en meer Tim worden: een persoon die zich steeds beter gaat voelen.