Al bijna tien jaar onderdeel van een week die je bijblijft

Amanda Leurink is al bijna tien jaar betrokken bij de Talk ’n Joy week. Destijds zag ze via Facebook een oproep voor vrijwilligers. ‘Ik werd zo vaak getagd dat ik dacht: misschien moet ik hier iets mee.’ Ze kende niemand, maar het concept sprak haar direct aan: een week voor kinderen met een verhaal. Het team klikte meteen en sindsdien is ze gebleven.

Hoewel Amanda niet in dienst is bij Tactus, heeft haar werk altijd iets met jongeren te maken. Ze was gitaarleerkracht, voetbaltrainer, liep stage in het onderwijs en werkt nu als jongerencoach bij een gemeente. Die ervaring neemt ze mee, al is Talk ’n Joy volgens haar een wereld op zich. In korte tijd vormt zich een hechte groep waarin kinderen zich vaak sneller openstellen dan je zou verwachten.

Praten over thuis

Tijdens de week zijn er twee groepen: het kleine huis (8 tot 12 jaar) en het grote huis (pubers tot 18 jaar). Amanda werkt al jaren in het kleine huis. Het programma is een combinatie van ontspanning en gesprekken. ‘Het is geen therapie,’ zegt ze, ‘maar er is wel ruimte voor wat thuis speelt.’ Juist die balans maakt de week krachtig: plezier en luchtigheid, met ruimte voor serieuze momenten.

Als vrijwilliger doet Amanda veel meer dan begeleiden. Ze helpt bij de voorbereiding, bedenkt activiteiten en regelt praktische zaken. Tijdens de week is ze er voor alles: koken, organiseren, luisteren en ondersteunen. De gespreksmomenten, de zogeheten talkblokken, worden begeleid door medewerkers van Tactus. Vrijwilligers sluiten aan, bieden veiligheid en vangen signalen op. Soms komen verhalen onverwacht, bijvoorbeeld tijdens een wandeling of tussendoor tijdens het spelen.

Naast de gesprekken is er veel ruimte voor plezier. Er zijn uitjes zoals de dierentuin, een pretpark, kanoën of een klimbos. Maar ook eenvoudige momenten zijn belangrijk: een filmavond met popcorn, samen zwemmen of een wandeling. Sommige onderdelen keren jaarlijks terug, wat kinderen houvast geeft, terwijl er ook ruimte is voor nieuwe activiteiten.

Wat Amanda steeds opvalt, is hoe snel kinderen elkaar vinden. Op de eerste dag is er spanning, maar zodra duidelijk wordt waarom iedereen er is, vaak vanwege verslaving in het gezin, verandert dat. ‘Dan zie je het kwartje vallen: ik ben niet de enige.’ Die herkenning zorgt ervoor dat kinderen zich sneller openstellen en elkaar gaan steunen.

Voor sommige kinderen voelt de week als een vakantie: even weg van thuis. Voor anderen is het juist de eerste plek waar ze kunnen praten over wat er speelt. De thuissituaties verschillen enorm: van geheimen en spanning tot complexe gezinssituaties. Wat Amanda raakt, is hoe vanzelfsprekend kinderen soms over zware onderwerpen praten, en daarna weer omschakelen naar spelen en lachen.

De verhalen maken indruk. Sommige blijven hangen, zoals een jongen die vertelde dat hij aan zelfdoding dacht. Of momenten waarop een kind ineens breekt. Tegelijk is er ook het lastige moment aan het einde van de week: kinderen gaan weer naar huis, soms naar situaties die zorgelijk blijven. ‘Het liefst wil je ze meenemen, maar dat kan niet.’ Binnen het team is er ruimte om die spanning te delen en te verwerken.

Een hechte band

Amanda vergelijkt de week met een ui: elke dag gaat er een laagje af. Bij de kinderen, maar ook bij het team. Door de intensiteit leer je elkaar snel kennen en ontstaat er een hechte band. Tegelijk vraagt het om balans: betrokken zijn, maar ook grenzen bewaken. Het team speelt daarin een belangrijke rol. Elk jaar twijfelt Amanda of ze doorgaat. Maar meestal komt dezelfde conclusie: het blijft indrukwekkend en waardevol. ‘Ik haal er echt voldoening uit. Eén week per jaar, en toch een effect dat veel langer doorwerkt.’

Een moment dat de week samenvat, is de afsluiting op donderdagavond. Het huis wordt omgetoverd tot een restaurant, compleet met menukaarten en bediening. Daarna gaan ze naar de Vecht. Kinderen hebben eerder iets opgeschreven wat ze willen loslaten: een zorg, angst of wens. Dat gooien ze in het water. Soms delen ze het hardop, soms niet. ‘Dat moment raakt elk jaar weer,’ zegt Amanda. ‘En daarna halen we een ijsje en is het weer goed.’ Die combinatie van zwaarte en lichtheid typeert de week.

Wat Amanda hoopt dat kinderen meenemen, is simpel maar belangrijk: dat ze niet alleen zijn. Dat praten mag. En dat ze terugkijken op een warme plek waar ze even op adem konden komen en misschien een beetje lichter naar huis gingen.