Zonder duister geen licht

Een leven in herstel, licht aan willen doen en snel weg uit deze koude cel.
Ik wil het nu, jij vast ook
Velen proberen de snelweg
Want hoe je het ook wendt of keert
Herstel lijkt soms op een hel zeg

Hete vuren, demonen die constant lopen te gluren
Misschien voel je je alleen, afvragend hoelang zal dit nog duren?
Gelukkig zit je hier, samen hier zijn jullie allemaal buren
Ik weet het is lastig maar schrijf of praat van je af, hier kan je op verder borduren
De steun van je lotgenoten, hier je buren

Al ben je honderd keer gevallen
Je moet je vertrouwen of vermannen
Maar houd in je achterhoofd dat de duisternis iets is wat bij ons hoort
Bij elk mens, je kunt het niet verbannen

Acceptatie is de sleutel tot een leven met stabiliteit
Dus accepteer elke dag een klein stapje verder
Neem je leer uit alle positieve invloeden om je heen en creëer de toekomst die jij wilt voor jezelf
Houdt het doel voor ogen en geef nooit op!

Ook al ben je nu niet waar je wilt zijn, ben je precies waar je hoort te zijn
En geloof me, ik ken het gevoel te willen vliegen
En de realisatie dat door de hele situatie er wat gehecht moet worden aan je gebroken vleugels
Uiteindelijk al strijdend zullen jullie weer zelfregie vinden
Met beide handen aan de teugels
Rijdend door het leven, bevrijd, niet meer hoeven te liegen
Blijf doorgaan zodat je straks weer kan vliegen

En als je dan jezelf echt weer in je reflectie herkent
Kun je jezelf herontdekken, geloof me je hebt talent!

En door alle hitte en druk
Ben jij nu het hardste materiaal op de aarde
Want door dit hele proces ben je gevormd tot een diamant
Door alles wat je hebt doorstaan
Daarom is het zo waardevol om door het vuur heen te gaan

Mikel, deelnemer van Tactory, las deze tekst onlangs voor tijdens de opening van het Zwembadmuseum in Oldenkotte. Dit door hem geschreven gedicht droeg hij voor bij het onthullen van deze lamp, bedacht en gemaakt door Tactory-deelnemers.