Keuzes maken

Keuzes maken. De hele dag door, je hele leven lang. Niemand ontkomt eraan. Zelfs als je geen keuze lijkt te hebben. Afgelopen jaar heb ik heel veel keuzes mogen maken, waardoor ik nu de mogelijkheid heb deze woorden met je te delen.

Ik kwam in mei 2012 in aanraking met Tactus. Mijn relatie van negen jaar was net gestrand, ik was op dat moment al zes jaar verslaafd aan alcohol. Ik dronk stiekem, want ik schaamde me diep voor mijn probleem en probeerde het al jaren zelf op te lossen. Iedereen weet inmiddels wel dat dat niet zo werkt.

Sinds mijn eerste detox die zomer, volgden er vele verwoede pogingen om te stoppen met drinken. Meerdere opnames, ambulante hulpverlening… Nergens kwam het echt goed van de grond. Eerlijk gezegd begreep ik het ook gewoon allemaal niet. Ik wist dat ik een probleem had, maar dacht dat ‘stoppen en volhouden’ voldoende was.

Dat ik nog geen jaar later in aanraking kwam met drugs, en diezelfde zomer nog zwaar verslaafd aan speed was, hielp zeker niet mee. De relatie waar ik veel te snel en onbezonnen in was gestapt, ook niet. Een aaneenschakeling van verkeerde keuzes volgden. Meer en meer raakte ik mezelf kwijt, en liep ik vast in een vicieuze cirkel van drank, drugs, huiselijk geweld en onbetrouwbare mensen. En ik raakte alles kwijt: mijn woning met inboedel, mijn familie, mijn vrienden, mijn zoontje werd uit huis geplaatst en van eigenwaarde was allang geen sprake meer, laat staan zelfliefde. Goede keuzes maken kon ik niet meer, en de keuzes die ik maakte resulteerden bijna allemaal in meer ellende.

Tot ik vorig jaar thuis, tijdens mijn absolute rock bottom, in de nachtelijke uren doelen begon te schrijven voor mezelf. Dit is waar ik naar toe wil. Een gezond leven zonder drugs (ik had de drank inmiddels al bijna een half jaar zelfstandig aan de kant gegooid). Voor de allerlaatste keer besloot ik me op te laten nemen, het was nu of nooit. Een detox in de kliniek te Zutphen, met aansluitend een klinische behandeling.

En nu zit ik hier, met mijn oude laptop op schoot, te kijken naar mijn ‘verslavingscarrière’ in een paar alinea’s. Ik ben Heidi, 40 lentes jong en sinds 14 april 2021 in herstel. Ik maak goede keuzes, die leiden naar een gezonder leven. Inmiddels heb ik er zeven maanden bikkelen in de kliniek op zitten, heb ik mijn woning verruild voor een beschermd wonen plek, en ben ik in therapie.

Met tranen in mijn ogen kan ik eindelijk zeggen: “Ik ben trots op mezelf.”
En dat alles door het maken van goede keuzes. Puur en alleen voor mij.