“De Talk ’n Joy-week geeft kinderen het gevoel dat ze gehoord en gezien worden”

Soms roept een foto een gevoel op. Dat is bij deze foto zeker het geval. Om hetzelfde gevoel op te roepen neemt collega Rosan jullie mee naar een moment in één van de edities van de Talk ’n Joy-weken die we hebben mogen organiseren voor Kinderen van Ouder(s) met Verslavingsproblematiek (KOV).

“Het was op een donderdagavond. De dag vóór het afscheidsmoment. Wat was er een mooie onderlinge band tussen de jongeren ontstaan. Hoe je ook was, eruit zag en wat de normen en waarden ook waren: Iedereen hoorde er bij. Ze waren allemaal met elkaar verbonden. Wij als begeleiders mochten deel uitmaken van dit verbond. Zo bijzonder.

Het werd schemerig. Het was een mooie heldere avond. We wilden rond een kampvuur gaat zitten, maar wegens de droogte was dit helaas niet toegestaan. Toen bedachten we een ‘eigen veilig kampvuurtje’ te maken.

Wij als begeleiders gingen samen met de kinderen in een halve kring zitten, zodat alle gezichten gericht waren op de vlammetjes. Daar zaten de lieve jongeren, allemaal met een eigen verhaal. De een heeft een vader met alcoholproblemen, de ander heeft een moeder met drugsproblemen. Bij de een is de vader net afgekickt en bij de ander heeft de moeder drugs- en geldproblemen. Bij weer iemand anders was de vader een tijd lang nuchter geweest en heeft hij helaas toch weer een terugval. Bij elkaar vinden ze veel herkenning. Stuk voor stuk zijn het hele dappere kinderen, waar je vaak aan de buitenkant niks van merkt.

Het is de laatste avond van de Talk ’n Joy week. Een moment waarbij we stilstaan bij de thuissituatie. De vraag aan de kinderen: “Schrijf iets op een briefje wat je graag hier achter zou willen laten in het vuur.” De kinderen krijgen een blaadje en een pen en beginnen te denken en te schrijven. Op de achtergrond is het stil. Je hoort alleen de vlammen en soms wat geluiden uit de natuur.

Als iedereen wat heeft opgeschreven, mogen ze stuk voor stuk naar voren komen om hun briefje in de vlammen te gooien. Ze mogen zelf kiezen of ze dat wat op hun briefje staat willen delen, of dat ze het liever voor zichzelf houden. De een heeft tranen in de ogen en vertelt liever niets. Andere kinderen vinden het fijn om het wel te delen met de groep. Zo respectvol hoe ze op elkaar reageren en hoe ze iedereen hun eigen moment gunnen. Er heerst een sfeer die onbeschrijfelijk is. Er vloeien tranen van verdriet, maar ook tranen van geluk. Tranen voor wat er thuis gebeurt. Tranen voor een onzekere toekomst. Maar ook tranen van blijdschap; dat ze kinderen hebben leren kennen die hetzelfde meemaken. Dat ze zich gehoord en gezien hebben gevoeld. Tranen van hoe trots ze zijn op het feit dat ze zo dapper omgaan met de dingen die hun pad kruisen.

Elk kind heeft zijn eigen verhaal. Het is belangrijk dat kinderen hun verhaal kunnen delen, zodat ze de heftige dingen niet alleen op hun schouders hoeven te dragen.

We zouden elk KOV-kind deze speciale herinnering gunnen. Daarom willen we jullie vragen net een beetje extra aandacht voor deze doelgroep te hebben.”

Ken je KOV-kinderen in de leeftijd 8 t/m 18 jaar? Meld ze dan bij ons aan voor de Talk ’n Joy week.