Van overleven naar betekenisvol leven

Als kind groeide Oscar op in een gezin waar regelmatig ruzie was,  waardoor er altijd een gespannen sfeer aanwezig was. De conflicten tussen zijn ouders waren vaak zo heftig dat hij zich jarenlang bang voelde. ‘Ik bouwde een muur om mezelf heen,’ vertelt hij. ‘Ik deed alsof alles goed ging, maar van binnen voelde het alsof ik steeds op mijn hoede moest zijn.’ Die jaren van spanning lieten diepe sporen na. Oscar ontwikkelde verlatingsangst, iets dat hem later ook in relaties zou bepalen. ‘Ik durfde nooit helemaal eerlijk te zijn, omdat ik bang was dat iemand mij zou verlaten.’

In zijn vorige relatie durfde hij problemen niet bespreekbaar te maken, zelfs niet toen het financieel misging. Toen zijn partner besloot te scheiden, zakte de grond onder zijn voeten weg. ‘Mijn wereld stortte in.’

De vlucht naar middelen

Om de pijn en angst te verdoven zocht Oscar zijn toevlucht tot de kroeg. Daar kwam hij in aanraking met cocaïne. ‘Het maakte dat ik me even niet meer angstig of verdrietig voelde. Dat was gevaarlijk aantrekkelijk.’ Wat begon als een ontsnapping, werd een neerwaartse spiraal. Drie jaar lang draaiden zijn dagen om overleven en wachten op ‘payday’: het moment waarop hij geld kreeg en weer kon gebruiken.

Het dieptepunt kwam toen hij niets meer voelde, geen energie meer had en niet meer voor zichzelf zorgde. ‘Ik wist niet meer hoe ik de dagen moest doorkomen. Het maakte me op een gegeven moment niet eens meer uit of ik de volgende dag wakker zou worden.’

Dat besef bracht hem uiteindelijk bij de huisarts en daarna bij Tactus.

De meeste voldoening haal ik uit het zien van herstel bij cliënten. Dat ik ze hoop kan geven. Dat ik ze kan helpen bij de praktische dingen waar ze tegenaan lopen.

De behandeling: langzaam weer voelen
Oscar verbleef elf maanden in behandeling. Dat was geen gemakkelijke tijd: ‘Het moeilijkste was om zelf de regie terug te pakken. Ik was gewend om mijn aandacht op anderen te richten. Nu moest ik naar mezelf kijken, open zijn, mijn muur afbreken.’

Tijdens zijn opname begon langzaam een inzicht te groeien. ‘Ik merkte dat ik me elke dag een beetje beter voelde. Minder paniek, minder piekeren. Ik voelde me minder alleen omdat er mensen om me heen waren die hetzelfde doormaakten. Dat gaf me hoop.’ Ook buiten de kliniek zagen mensen dat hij veranderde. ‘Ze zeiden dat ze al een andere Oscar zagen. Dat raakte me.’

Langzaam maar zeker groeide het besef: ik wil nooit meer terug naar mijn oude leven.

Herstellen en blijven groeien
Nu is Oscar twaalf jaar clean. De handvatten die hij in de kliniek leerde, gebruikt hij nog elke dag: scherp blijven, reflecteren, dingen niet uitstellen en praten als het moeilijk wordt.

Inmiddels doet Oscar meer dan alleen zijn herstel vasthouden: hij helpt anderen datzelfde te doen. Oscar werkt nu op de plek waar hij ooit zelf werd opgenomen. Eerst als vrijwilliger, nu met een vast contract van 36 uur. Hij rondde zijn opleiding tot ervaringsdeskundige af met een mooie 8 en werkt op meerdere locaties in Zutphen en bij de Houtwal.

‘De meeste voldoening haal ik uit het zien van herstel bij cliënten. Dat ik ze hoop kan geven. Dat ik ze kan helpen bij de praktische dingen waar ze tegenaan lopen.’

Sommige ontmoetingen vergeet hij nooit. Zoals een cliënt die tegelijk met hem werd opgenomen: ‘We hadden zoveel raakvlakken. We hielpen elkaar door moeilijke momenten. Hij is nu ook twaalf jaar in herstel. Soms bellen we elkaar nog even om te checken hoe het gaat. Dat is bijzonder.’

Wat hij anderen wil meegeven
Oscar weet hoe zwaar het is om uit een verslaving te klimmen. En dat herstel niet stopt bij ontslag uit de kliniek. ‘Zodra je thuis bent, begint het echte werk pas. Je hebt handvatten nodig: een dagbesteding, inloophuizen, deeltijdbehandeling, zelfhulpgroepen zoals online NA-meetings of INTACT. Je hoeft het niet alleen te doen.’

Zijn boodschap is helder: ‘Ga hulp zoeken. Begin bij je huisarts en wees eerlijk. Er is zoveel meer in het leven dan vastzitten in een verslaving. Pak je demonen aan.’

Als hij terugkijkt op zichzelf toen en nu, voelt hij vooral trots. ‘Ik durf weer van het leven te genieten. Ik ben eerlijk, ik ben gegroeid als mens. En het mooiste: ik mag met mijn verhaal anderen inspireren.’