Doorgaan

Ik kan niet verklaren waarom, maar op de één of andere manier heb ik heel veel zin in het nieuwe jaar. Waarschijnlijk omdat het best lekker gaat met me. Geestelijk dan, lichamelijk is het sinds ik gestopt ben met roken nog steeds niet helemaal oké. Snap er niks van, stoppen met roken zou gezond moeten zijn voor je, maar ik krijg steeds last van kwaaltjes. Waarschijnlijk toeval, en krijgt het stoppen met roken de schuld.

Geestelijk ben ik wel heel erg in orde. En dat is denk ik wel het begin, de basis. Als het geestelijk slecht zou gaan is bij mij de kans op een terugval vele malen groter. Om te zorgen dat het goed blijft gaan heb ik wel besloten om een paar stapjes terug te doen. Minder dingen buiten de deur oppakken, maar meer met mezelf en voor mezelf bezig zijn. Me meer met familie bezighouden en dan vooral mijn moeder, die wel wat meer hulp kan gebruiken.

Begin februari ben ik drie jaar drugsvrij. Dat is mooi, maar het zegt me ook dat ik al drie jaar keihard aan het werk ben geweest zonder eigenlijk ook maar een moment van rust. Elke dag bezig met niet terugvallen, helpende gedachtes inzetten, verveling tegengaan en alles daaromheen. Het is denk ik ook niet zo gek dat ik me moe voel. Dus daarom, lekker een stapje terugdoen en niks meer doen dan de verplichtingen die ik ben aangegaan. Kijken hoe dat voor me uitpakt. Aan de andere kant, ben ik nog steeds aan het nagenieten van de feestdagen. En niet eens zozeer van wat ik allemaal gedaan heb, of gelaten, maar vooral van de rust die ik voelde om die dagen heen. Ik hoef niet meer te zorgen dat mijn voorraad drugs op peil blijft met kerst en oud en nieuw. Want het is er niet meer. En dat brengt heel veel rust tussen de oortjes. En dat is uitermate prettig.

Ik heb zin in de resterende elf maanden die nog volgen dit jaar. Kijken of ik hier en daar nog aanpassingen moet en kan maken. Mijn huisje verder op orde brengen en ontwikkelen. Probleem hierin is wel dat mijn verslavingsgedrag van vroeger op sommige plekken in huis nog steeds te merken is. Snelle beslissingen maken bedoel ik dan, zonder nog even een keer extra na te denken, over aankopen bijvoorbeeld. Ik heb vorig jaar een nieuw bankstel gekocht. Een mooie, al zeg ik het zelf. Vier meter lang. En daar schuilt nou ook net het probleem ook weer in. Niet nagedacht over het feit dat dat bankstel maar op één plek in huis kan staan. Mijn huisje veranderen kan dus bijna niet meer. En dat is heel erg jammer, want dat deed ik altijd graag. Een vriendin die regelmatig komt verzuchtte wel eens: goh, ik kan hier niet komen of je hebt de boel weer eens helemaal veranderd.

Binnenkort ga ik ook starten met kijken op de arbeidsmarkt. Snuffelstages lopen zeg maar. Kijken wat ik nog kan en wil. Spannend, maar ik heb er ook wel zin in. Ik weet het namelijk niet meer zo goed, wat ik kan. Ik heb er ooit wel iets over gezegd. Iets met zelfvertrouwen. Ik moest drie locaties uitzoeken met werkplekken waarvan ik dacht dat ik dat leuk zou vinden. Bij de leukste daarvan moet ik dan een ochtend meedraaien en als dat goed gaat, mag/moet ik daar een half jaar meedraaien in het bedrijf. De eerste keer gaat er iemand met me mee, om me te introduceren bij dat bedrijf. Daar ben ik met mijn drempelvrees dan wel weer blij mee. Moraal van dit verhaal? Ook in 2022 blijven we gewoon maar weer doorgaan. Doorgaan met het zetten van kleine stapjes in mijn herstel. Proberen om van drie jaar vier jaar te maken. Opgeven is namelijk geen optie.