Beschermd wonen

“Hoi Leonie, ik wil even laten weten dat het goed met me gaat en dat ik over drie weken een beschermd wonen plek heb!” David is net twee weken met ontslag, maar wil ons nu al graag laten weten dat het goed gaat en dat hij met onze hulp veel heeft geleerd. Hij geeft aan thuis al wat moeilijke momenten te hebben gehad, maar dat het hem lukte om nee te zeggen.  

David heeft een hele mooie opname gehad, waarbij hij zich aan de hand liet nemen. Na jarenlang drugs- en alcoholgebruik was hij er klaar mee. Tijd om verantwoordelijk te worden, tijd om afstand te doen van middelen. Door de verschillende behandelblokken, de individuele gesprekken bij mij en door het volgen van PMT heeft David geleerd waarom hij gebruikte, hoe hij nee moet zeggen en wanneer hij hulp moet inschakelen.  

Tijdens de opname ging David zich beseffen dat het zelfstandig wonen met ambulante begeleiding onvoldoende was om negatieve contacten buiten te deur te houden. Hij zag in dat hij meer ondersteuning nodig had en na wat uitleg over wat beschermd wonen precies inhoudt, wilde hij dit graag proberen. Dit werd in gang gezet tijdens de opname en waar het anders wel eens maanden, al dan niet jaren, kan duren voor iemand een plek heeft, is er voor David binnen twee maanden al een passende plek.  

Hij had nog niet eerder beschermd gewoond en voor deze opname eigenlijk ook weinig begeleiding of behandeling gehad. Nu was het besef gekomen dat hij toch nog wat hulp nodig had binnen zijn nieuwe, middelenvrije leven. Het intelligentieonderzoek, wat ten tijde van de opname gedaan werd, toonde aan dat hij een licht verstandelijke beperking heeft en daarom wat meer ondersteuning nodig heeft. David was, anders dan de meeste mensen die deze uitslag krijgen, blij met het onderzoek en de diagnose. Blij dat dit eruit kwam, dat het bevestigd werd dat het niet aan hem lag. Dat hij gewoon wat meer ondersteuning nodig had en het daarmee goed kon redden.  

Voor hem betekende de LVB-diagnose erkenning: het liet zien waarom hij altijd het gevoel had op zijn tenen te moeten lopen. Al die jaren werd David regelmatig overvraagd en nu was het hem eindelijk duidelijk waar dit vandaan kwam. Met alles wat hij binnen de opname (over zichzelf) geleerd heeft, was David klaar voor een middelenvrij leven. “Geniet van je vakantie en heel veel succes!” zeg ik hem. “Dankjewel, ik laat nog wel eens wat van me horen!” sluit David af.  

Dit telefoongesprek is ondertussen een half jaar geleden. David is beschermd gaan wonen. Hiermee zit hij in een veilige omgeving waarin hij verder kan groeien en nieuwe verleidingen kan weerstaan. Vorige maand hoorde ik via zijn ambulant behandelaren dat ze de behandeling vanuit Tactus gaan stoppen. David woont nog steeds beschermd en leeft nog steeds zonder verslavende middelen. Tijd om af te ronden bij Tactus en zelf verder te gaan. En ik, ik ben trots dit bericht te horen, samen met mijn collega’s hebben we iemand weer kunnen helpen om een nieuw middelenvrij leven te beginnen.