Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > De derde week IkPas
terug

De derde week IkPas

23 maart 2017

De tweede week zonder alcohol is me weer goed afgegaan. Hiep hoi!

Zaterdag moest ik volleyballen. We hebben de wedstrijd gewonnen met 4-0, met maar 1 wissel, bijna iedereen op een andere positie en veel gerommel. Ik zelf speelde erg slecht. Toen we de kantine in gingen om te toosten op weer een overwinning en te zingen: Wij staan bovenaan, ja wij staan bovenaan, HEY!, had ik nogal zin in een biertje. Het was een grote verleiding op dat moment, maar ik heb de verleiding aan mij voorbij laten gaan.

Na de wedstrijd hebben we ‘Wie is de mol’ gekeken (ik had de mol geraden, yes!), en daarna gingen Guus en ik naar een housewarming van een vriend van Guus. Er waren jongens, hapjes en bier. En nuchtere Rosan. Naarmate de avond vorderde kreeg ik steeds meer zin om naar huis te gaan. Je merkt toch dat het niveau daalt naarmate de avond vordert. Flauwe grappen en bierdopjes gooien, dat werk. Of ineens een heel serieus gesprek over de politiek; van die mensen die ineens heel serieus in gesprek gaan als ze te veel gedronken hebben. Grappig om nuchter bij te staan. Gelukkig kreeg ik Guus om  2.30 uur mee naar huis. Zondagochtend kon ik superfit aan Guus vertellen waar de paracetamols lagen. Groot voordeel moet ik je zeggen.

Ik heb inmiddels ook een blauw armbandje met de tekst: Ik Pas. Grappig dat dit armbandje zo opvalt. Er waren aardig wat mensen op de verjaardag die vroegen naar de tekst op het bandje en zo begonnen leuke gesprekken over het nuttigen van alcohol. Het valt me op dat het bij de meeste mensen vanzelfsprekend is dat er alcohol gedronken wordt. Dat is bij mij ook wel het geval, heb ik nu ervaren. Als ik op een feestje kom, moet ik er over nadenken om fris te bestellen. Gek eigenlijk…

Afgelopen vrijdag was de lastigste dag tot nu toe. Ik had een verjaardag van mijn moeder en daarna een feestje van iemand die geslaagd was. We gingen eerst naar de verjaardag van mijn moeder (die overigens ook meedeed aan Ik Pas en bij de eerste dag al de mist in ging…). Het was leuk om de familie weer te spreken. Op dit moment had ik het nog niet heel moeilijk, alhoewel een wijntje wel lekker was geweest.

Op het slagingsfeestje waren veel jongelui aanwezig. Mijn vriendin, die ook meedoet aan Ik Pas, was er ook, maar vertrok al gauw naar huis. Ik keek om me heen. Ik was de enige die geen alcohol dronk. 
Plotseling kantelde de avond; ik kon niet meer aanhaken bij het niveau. Er werd op stoelen gedanst, in de gordijnen gehangen en ontzettend maf gedaan. En ook bij het dansen keek ik om me heen en dacht ‘ik ben hier echt te nuchter voor’. 

Rond 1.30 uur gingen we naar huis en ik kreeg de opmerking mee ‘Rosan, de volgende keer niet nuchter he!’ Ik glimlachte maar en dacht: Oke, bedankt… En het feestje ging wild verder. De rest van het weekend heb ik allerlei afspraken gehad waarbij alcohol niet echt een rol speelde. Nog een weekje en dan zit het erop! Het gaat me lukken!

Rosan Bouwhuis is preventiewerker bij Tactus Verslavingszorg. Ze zal deze maand regelmatig schrijven over haar ervaringen met IkPas.nl

Deel dit bericht:


Reacties

Nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie