Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > De weigeraar
terug

De weigeraar

21 maart 2017

“Hè getverdemme Lolle, nou moet je ophouden met je negatieve gedrag. #theamsterdamproject”, lees ik op Twitter. Het is niet de enige twitteraar die zich groen en geel ergert aan deze Amsterdamse zwerver die meedoet in het programma The Amsterdam Project van RTL. “Krijg Tandjes”, zegt Lolle keer op keer. Het is zijn manier om te schelden. Ondankbaar, zo wordt deze man ervaren. Krijgt hij de mogelijkheid van een kamer, wijst hij hem resoluut af omdat hij er niet mag roken. “Ik rook”, is zijn verklaring.
Als bemoeizorgcliënten allemaal dankbare mensen met gemiddeld gedrag waren, was ik niet nodig om ze toe te leiden naar zorg. Dan hadden ze die eigenhandig wel gevonden en er gebleven.  

“Lolle mag nu wel weer even normaal doen en zich als een volwassene gedragen. #theamsterdamproject “ Is dit onwil, dit afzetten tegen de burgermaatschappij? Of kan Lolle het niet? Daar zit ook één van de vele uitdagingen waar ik als bemoeizorger mee aan de slag ga. Hoe? Door mee te lopen met de cliënt, door mij in te leven in zijn wereld en door open te staan voor zijn denkwijze. 

Geen sinecure. Ik herinner mij een avond op de spoedeisende hulp in het ziekenhuis met Willem, een bejaarde man, zeven jaar zwervend en gebruik makend van een  scootmobiel. Ik had al mijn overtuigingskracht gebruikt om hem hier te krijgen. De hele dag had hij enorme pijn in zijn benen door dichtgeslibde aderen. Zijn been zag er afschuwelijk uit. 
Het lange wachten putte Willem uit. Eerst een onderzoek door de huisarts van de post. Vervolgens werd besloten dat er een specialist bij moest komen. Willem mocht op bed gaan liggen en toen de specialist kwam, lag Willem te slapen. De situatie was zo zorgelijk dat hij opgenomen moest worden. In Almelo was geen plek. Willem zou naar Hengelo moeten. “Geen nood”, zei de specialist, “u wordt er met een ambulance gebracht.” 

“Ik ga niet weg uit Almelo”, zei Willem van achter uit zijn keel. ”Ik ben hier geboren en hier ga ik dood”. De doodsangst sidderde door in zijn stem. De specialist keek mij niet begrijpend aan, dacht het goed geregeld te hebben en had deze reactie nooit verwacht. Er was hier geen plek en er kwam geen plek. Willem kon alleen elders opgenomen worden. Ik liep even mee naar een ander kamertje voor overleg. Terug na enkele minuten vond ik een leeg bed. Ik liep de behandelkamer uit en bij de receptie vroeg ik of zij de oude man hadden gezien. “Ja”, zei de dame achter de balie, “die is net kruipend via de schuifdeur naar buiten gegaan”. 

Vijftien meter voorbij de deur  lag hij tegen de muur van het ziekenhuis. De gure novemberwind brulde om de gebouwen heen. Ik had vooraf de afspraak met Willem gemaakt dat ik hem hier zou brengen en dat ik hem niet onverrichte zake mee terug zou nemen. Daar herinnerde ik hem aan. Hij bleef volhardend in zijn keuze. Hij ging niet naar Hengelo. Ook niet als ik hem zelf zou brengen. Hij bleef hier wel op straat.

Dus reed ik even later van het parkeerterrein af met Willem naast mij. Op weg naar de nachtopvang. Een bed in een rij van zeven voor de zoveelste pijnlijke nacht.

Martin Hartog is bemoeizorger bij Tactus
Martin Hartog foto

Deel dit bericht:


Reacties

Nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie