Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > Boodschappen doen
terug

Boodschappen doen

21 februari 2017

Het is een zonnige vrijdagochtend wanneer ik in mijn auto stap. Ik rij weg richting kantoor en zie dat ik twee voicemailberichten heb ontvangen. In de auto luister ik ze af:

Nr 1:
“06.42 uur: Ja met mij, denk je nog wel aan onze afspraak vanmiddag? Ja toch? Je bent het niet vergeten he? Om 14.00 uur, ik wacht dan beneden. 14.00 uur he? Ja toch? Oke, doei.”

Terwijl ik het bericht  door de boxen van mijn auto hoor galmen begin ik te lachen. Heerlijk die voorspelbaarheid van sommige bewoners. Op naar voicemail nummer 2.

Nr 2:
“06.45 uur: Ja ik belde je net om te vragen of je onze afspraak van vanmiddag 14.00 uur niet zou vergeten, om 14.00 uur sta ik beneden he, ik ben trouwens Sophie. 14.00 uur he? Oke, doei”.

Uiteraard ben ik deze afspraak niet vergeten, we hebben er immers twee maanden voor uitgetrokken om deze te kunnen plannen. Want plannen, dat is bij Sophie nogal een dingetje. Sophie woont beschermd binnen Tactus waar een gedoogbeleid is ten aanzien van middelengebruik. Denk hierbij aan soft- en harddrugs, alcohol, medicatie (al dan niet uitgeschreven door een arts.) etc. Sophie heeft al jaren een haat-liefde verhouding met Wit (basecoke). Elke vorm van inkomen (geld, ruilmiddelen, statiegeldflessen) maakt bij haar een bizarre trek van gebruik los. Dusdanig sterk dat ze alles laat vallen waar ze mee bezig is en direct haar satisfactie moet halen. Samen boodschappen doen in de plaatselijke supermarkt is dan ook een grote uitdaging. 

Ik neem jullie mee naar een normale dinsdagmiddag: “Ik ben 25 jaar, ik kan prima zelf de boodschappen afrekenen bij de kassa, zal ik het je laten zien?” zegt Sophie. Natuurlijk, vind je het wel gezellig dat ik dan met je meeloop naar de winkel? “Tuurlijk, dan kan je me helpen met het dragen van de tassen”. Slimme meid…
Eenmaal in de winkel met een karretje vol boodschappen, netjes overeenstemmend met haar boodschappenlijstje, komen we aan bij de kassa. Dit moment maakt mijn hart meestal een sprongetje van spanning. Ik probeer het niet te laten merken en observeer Sophie goed. Ze zet de boodschappen willekeurig op de band; brood voor de pakken melk, chips voor de cola fles. Ik wil haar uitleggen dat straks met inpakken het handiger is om de zware producten vooraan te zetten, maar merk al snel dat haar lichaamshouding en gedrag verandert. De druppeltjes zweet komen tevoorschijn op haar voorhoofd, ze begint iets te mompelen over ‘ik ben geen klein kind, ik kan prima zelf boodschappen kopen’. Steeds wilder legt ze de boodschappen ongeorganiseerder op de band. Halverwege stopt ze. Ik vraag haar of ik iets voor haar kan doen, maar tegelijkertijd merk ik dat ik al niet meer in beeld ben bij haar. Haar blik in haar ogen is veranderd, ze staat op standje ‘scoren’. Ze wil dat ik haar het geld voor de boodschappen geef. Ik wijs haar op de rest van de boodschappen die nog in de winkelwagen liggen. Daar heeft Sophie nu geen oog meer voor, ze verheft haar stem en eist dat ik haar het geld direct geef. De caissière stopt direct met het scannen van de boodschappen en kijkt me met grote ogen aan. Ik vertel Sophie dat zij de rest van de boodschappen op de band kan leggen en daarna het geld krijgt om af te rekenen. Sophie kent mij, ik ken Sophie. Uiteindelijk loopt ze vloekend en gillend de supermarkt uit en spreekt de eerste de beste man aan die ze buiten tegenkomt. 

Ik baal ontzettend; niet van mijzelf of van haar. Maar van de situatie. Ik weet dat Sophie zo graag ‘normaal’ haar boodschappen wil doen. Zonder trek, zonder toestanden en die avond ook lekker op haar bankje wil zitten met een chocoladereep en kop koffie. En misschien stiekem een joint. Ik leg de laatste boodschappen op de band en reken af.

Vanmiddag om 14.00 uur gaan we shoppen en een kop koffie drinken op het terras. Een uitje waar ze in samenwerking met haar bewindvoerder voor gespaard heeft. Een uitje dat uitvoerig is besproken, gepland en uitgedacht. Een uitje dat voor de één heel normaal is en voor een ander een grote wens.

Madelon Huizinga is ambulant woonbegeleider bij Tactus.
Madelon

Deel dit bericht:


Reacties

Nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie