Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > Halen en brengen.
terug

Halen en brengen.

14 februari 2017

Het kan soms jaren duren voor je een cliënt daar krijgt waar je hem hebben wilt. Sommige cliënten zijn geweldige vertragingskunstenaars, anderen lijden aan chronische zelfoverschatting. Al die tijd moet je als hulpverlener je gezicht in de plooi en je tempo op halve kracht houden, want zodra je harder gaat lopen dan de cliënt in kwestie, dreig je het contact kwijt te raken en begint het hele circus opnieuw. En als het dan zover is dat de kogel door de kerk is, moet je nog maar zien dat je het met de cliënt overeengekomen plan ook ten uitvoer kan brengen.

Hendrik-Jan had al een hele carrière als ‘heroïnist’ achter de rug die dank zij het methadonprogramma in een langdurige gedeeltelijke remissie was geparkeerd toen zijn vervangende alcoholgebruik zodanig levensbedreigend werd dat ingrijpen onvermijdelijk werd. Dat zijn realiteitszin werd getroebleerd door waanachtige belevingen maakte de communicatie met hem niet gemakkelijker. De door de rechter opgelegde Rechterlijke Machtiging werd door hem als een vrijwillige maatregel geïnterpreteerd. Daardoor dacht hij het tijdstip van de opname zelf te kunnen kiezen. Niets bleek minder waar, de wet schrijft de termijn voor een gedwongen opname voor. Mij werd het opnamemoment per email doorgegeven, met de toevoeging dat HJ er niet van op de hoogte was gesteld om te voorkomen dat hij zich uit de voeten zou maken. 

Ik ging met het spreekwoordelijke lood in mijn schoenen naar HJ toe om hem op te halen. Zoals te verwachten was hij (terecht) zeer verbolgen over het feit dat hem niets was medegedeeld. Met gevolg dat ik me in allerlei bochten moest wringen en praten als Brugman om hem te bewegen om zijn spullen bij elkaar te sprokkelen en de reis richting Psychiatrisch Ziekenhuis te aanvaarden. Met het hem toewijzen van de mooiste kamer van de afdeling werd hij nog een beetje gepaaid, waarna de opname toch nog zonder uit de hand te lopen kon worden afgerond.

HJ was door mij al snel geïdentificeerd als absolute Korsakovpatient. Op de dag dat ik hem voor zijn verhuizing zou ophalen, had hij zowaar zijn koffers al gepakt en leek eindelijk te lukken wat al een aantal keren was mislukt. Mijn hulp bij het naar de auto brengen van zijn bagage ontlokte  hem de opmerking “Zo hoop je zeker dat ik dit keer meega en niet langer tegenstribbel”. Ik had gewaarschuwd moeten zijn. Want toen even later de voordeur dichtviel terwijl ik buiten en HJ nog binnen was, overviel mij alsnog het gevoel door hem gegijzeld te worden. Het waren spannende momenten voor mij. Ik besloot maar even niets te doen en af te wachten of hij mij zou komen zoeken. Mijn opluchting was groot toen dit even later gebeurde. Het afscheid nemen van zijn woning viel HJ zichtbaar zwaar. Ik besloot dit te respecteren en op gepaste afstand, zittend in de auto, te wachten tot hij genoeg naar binnen en weer naar buiten was gelopen om uiteindelijk ook echt te vertrekken. Na 3 keer te hebben gecontroleerd of de deur van de berging wel op slot was, ging eindelijk ook de voordeur op slot. Hierna volgde een ritueel dat ik ademloos aanschouwde. Als ik had geweten wat er zou gebeuren had ik meegeteld. Staande voor de voordeur raakte hij schier eindeloos de klink van de deur aan en liet hem weer los, zich hierbij steeds licht vooroverbuigend als een chassidische Jood bij de Klaagmuur. Niet te filmen en ook niet om te bedenken, zo fascinerend was dit spektakel, dat ik als een onverwachte franje beschouwde aan wat in feite toch een indroevige exodus was...

Jos van Schalkwijk is verpleegkundige bij Tactus

Deel dit bericht:


Reacties

  • Beste Jos,
    Ik zou het fijn vinden je een keer te ontmoeten om te praten.
    Martin.
    Door Martin van Iersel, dinsdag 23 januari 2018 | 16:23

Plaats reactie