Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > Hollands Hoop
terug

Hollands Hoop

24 oktober 2017

We hebben bij het appartement afgesproken. Tibbe komt met zijn scootmobiel en ik op de fiets. We gaan kijken bij een appartement. Tibbe woont begeleid en wil graag een eigen woonplek.

Het verhaal van Tibbe is er één zoals er meer zijn. Door het drinken is hij alles kwijtgeraakt. Hij had een goede baan in de ICT. Hij was getrouwd en hij heeft een zoon en een dochter. Na de scheiding kwam hij in een huurwoning te wonen. Hier nam de drankinname en de verzamelwoede toe. De woning stroomde vol. De laatste aankoop was een robotstofzuiger die nooit zijn kunstje heeft kunnen laten zien omdat er geen ruimte over was in de kamer.

Tibbe moest deze huurwoning door huurschuld uit en ik kreeg hem in de kliniek. Daarna dus het begeleid wonen. Ondanks zijn medewerking, bleef hij in de ontkennende fase zitten over zijn alcoholverslaving. Hij bezat een enorme grote computer die volgens Tibbe enorm veel potentie had. Tibbe zei dat hij hiermee grootste dingen kon gaan doen. Als ik hem bezocht, was hij somber en zat in zijn stoel voor zich uit te kijken in een al snel weer voller wordende kamer.

Helemaal stil zitten deed Tibbe niet. Hij was eenzaam, maar ging hier wel mee aan de slag. Hij reageerde links en rechts op internet op contactadvertenties. Lange tijd was er een dame in Afrika. Zij was, het zal u niet verbazen, hotel de botel op deze Nederlandse man met Friese wortels. Ze wilde niets liever dan bij hem komen wonen. Ze miste alleen het geld voor een ticket. Tibbe maakte een ruim bedrag over. Daarna was er nog een hobbel te nemen voordat deze op de foto goedlachse dame kon komen. Ze had geen paspoort. Niets voor niets, ook niet in Afrika. Tibbe maakte weer geld over van zijn WAO-uitkering. Toen bleef het stil.

Tibbe voelde de beklemmende eenzaamheid sterker dan ooit tevoren. Een half jaar later kreeg hij contact met een dame uit Moskou. Hij vroeg mij of dit betrouwbaar was. Ik googlede deze dame en trof op internet de benedenbuurvrouw. Ook een Russische blondine. Zij bood zichzelf ook aan. Ik overtuigde Tibbe er van dat dit niet meer was dan `geld uit de zak klopperij.`
Hij gaf niet op en kreeg contact met een Chinese dame. Hij was er zeker van dat dit zuivere koffie was, want hij hoefde geen inschrijfgeld te betalen. Zelfs het vertalen van zijn mails was gratis. Hij had geen idee hoe zijn lange minutieuze mails er in het Chinees uitzagen, maar hij was vol vertrouwen. Het enige dat geld kostte, was het sturen van een bloemetje of halssieraad via deze organisatie. Voor een paar boeketten had hij er zelf heen kunnen vliegen. Desondanks wilde Tibbe meer. Hij wilde gaan samenwonen in Nederland.

“Dit is de slaapkamer, ruim genoeg voor een tweepersoonsbed”, zei de makelaar terwijl wij een kamer in keken die niet ruimer was dan een grote bezemkast. “Mooi”, zei Tibbe. “Ja, ik wil hier gaan samenwonen met mijn Chinese vrouw. En dan later kinderen”. “Prima starterswoning”, zei de makelaar tegen Tibbe die er door zijn langdurig drinken zeker tien jaar ouder uitzag dan zijn kalenderleeftijd.
Tibbe wilde een informatiebedrijf (Total Customer Information Services LTD) opzetten. Samen met zijn Chinese vrouw. Om dit alvast vorm te geven, liet hij visitekaartjes maken. Tibbe was `Director` en op haar kaartje stond ‘Hoofd Accountancy’. Op het kaartje droeg zij al zijn achternaam. In het hoofd van Tibbe was zij ook al zijn vrouw. Tibbe had de complete inburgingscursus al aangevraagd.

Tibbe kwam er zelf achter dat de foto op internet niet die van zijn vrouw was, maar van de tolk. Hij kon zijn vriendin op een bepaald moment bellen, maar of hij haar ook sprak? Uiteindelijk moest er eerst geld naar China voordat zij er ook maar over na kon denken om deze kant op te komen. Hij wilde er heen, maar het contact begon stroef te lopen. Tot het stil werd in het Hemelse rijk. De visitekaartjes zijn in de doosjes gebleven.

Martin Hartog werkt als bemoeizorger bij Tactus.

Martin Hartog foto

Deel dit bericht:


Reacties

  • Zielig verhaal, maar wat heerlijk opgeschreven!
    Door Jeannette Ooink, woensdag 25 oktober 2017 | 14:59

Plaats reactie