Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > De kracht van de koning
terug

De kracht van de koning

10 oktober 2017

Ik werk al een kleine drie jaar in de dak- en thuislozen opvang in Apeldoorn. In die tijd heb ik veel gezien en meegemaakt. Ik heb veel nieuwe bewoners en bezoekers mogen verwelkomen. Mensen die al wat langer bij ons verbleven, vertrokken vaak naar een andere instelling of zelfs naar een zelfstandige woning. Een enkeling naar het ziekenhuis en af en toe iemand naar de begraafplaats.

Het is een plek waar mensen niet alleen verblijven, maar waar ook echt gewoond wordt. Vriendschappen ontstaan uit het niets om daar vervolgens weer in te verdwijnen. Maar het is vooral een plek waar iedereen die het moeilijk heeft in zijn leven, en nergens meer welkom is, mag zijn. Bij ons is iedereen welkom. En ondanks dat ik het al een paar maanden moeilijk vind om positief te blijven en vol energie mijn werk te doen, blijf ik dit een mooie plek vinden.

Er zijn altijd wel een aantal mensen in het pand die ongelukkig zijn. Of zij die zich zo machteloos voelen dat hun emotie alleen nog maar door agressie geuit kan worden. En ook zij zijn welkom. Maar het zorgt er wel voor dat er altijd wel een plekje in het pand is waar de stemming er die dag niet goed in zit. Een plekje waar de hoop op een fijne toekomst iets verder weg ligt. Soms zo ver weg, dat niemand hem meer kan zien en het de kamer iets donkerder maakt. En dat maakt het werk zwaar en het bestaan van onze cliënten bij tijd en wijlen uitzichtloos. Dit plekje bevind zich soms in de dagopvang of in de grote hal. Soms op het plein of op onze woonafdeling. En een enkele keer in de kantoortuin of in de medische unit.

En toen werd het donderdag 21 september. Een dag die begon met iets meer gedoe dan wij gewend zijn op Omnizorg. Zowel de burgemeester van Apeldoorn als de directeur van het Oranje Fonds zouden ons die dag met een bezoek vereren. Al dagen waren mensen bezig met de voorbereidingen. Alles schoon, alle hoekjes opgeruimd, zelfs bloemen (uit eigen tuin!) op tafel. De burgervader zou een vorstelijk onthaal krijgen. En dat was onze bewoner en bezoekers ook niet ontgaan. Zij zaten te mopperen op al die drukte. Een hoop gedoe voor iemand die 100 meter verderop werkt, was hun relativerende mening. Ik stond op het plein met een aantal cliënten te praten terwijl het pand zich vulde met steeds meer mensen die daar duidelijk niet hoorden. Deze mensen waren iets aan het regelen. Deze mensen liepen in pak. En ik voelde de weerstand groeien. Wat een gedoe. Is dit niet een beetje overdreven, hoorde ik mensen zeggen.

En toen kwam het keerpunt van de dag. Het was allemaal een grote smoes geweest! De burgemeester kwam niet. Het was de koning die Omnizorg zou verblijden met een bezoek. De sfeer veranderde. De meeste weerstand tegen alle ondernomen activiteiten was ineens weg. Er waren een paar mannen die het als hun plicht zagen om nog even te blijven mopperen op de gang van zaken, maar ook zij gingen snel om. In spanning zat iedereen te wachten en toen, ineens, was hij daar. Koning Willem-Alexander stapte uit zijn verlengde en ongetwijfeld gepantserde Audi A8 en zwaaide naar de verzamelde mensen.

En op dat punt veranderde er iets. Mensen waren niet meer bezig met commentaar geven op de voorbereidingen. Er viel even niets meer te klagen. De problemen van al onze bewoners en bezoekers lagen even niet meer op de voorgrond. Mensen stonden te lachen en maakte foto’s van de koning. Iedereen stond met elkaar te praten. En de stemming verplaatste zich door het pand. Van het plein naar de hal en van de hal naar boven. De donkere plekjes waar het licht normaal gesproken niet of nauwelijks door kon dringen werden langzaamaan lichter. Als een golf ging het door het hele gebouw. Tot het hele pand meer kleur leek te hebben dan normaal. De stemming van de mensen kleurde het gebouw.

En ik had ineens alle hoop en vertrouwen die ik de afgelopen maanden was verloren weer terug. Ik zag al onze mensen voor wat zij waren en ik zag wat zij wilden. Mensen die in de dak- en thuislozenopvang wonen zijn mensen zoals jij en ik. En alles wat zij willen is gelukkig en veilig zijn. Zo simpel is dat. Geen grote verhalen, geen moeilijk gedoe. Ze willen er zijn en er mogen zijn. Ik keek om mij heen tussen al die mensen en realiseerde mij dat ik waarschijnlijk de grootste glimlach op mijn gezicht had. Ik had mijn kracht weer gevonden en kon er weer tegenaan. En alles wat ik daar voor nodig had was een koning.

Willem-Alexander, bedankt!

Jeroen Mouthaan is ervaringsdeskundige bij Tactus.

Deel dit bericht:


Reacties

  • Prachtig verhaal, Jeroen. Erg mooi verwoord!
    Door Leander, dinsdag 10 oktober 2017 | 20:16
  • Mooi, en zelfs voelbaar verwoord. Mooi om te lezen en te weten, dat jij hart hebt, voor de mens die vaak niet als mens wordt gezien of behandeld. Mooi dat je deze mensen een gezicht en waarde geeft. Ze mogen zijn wie ze zijn. Het zijn allemaal "schatten uit de duisternis" en jij brengt licht in hun duisternis.
    Thanks Jeroen.
    L&R
    Edgar
    Door Edgar, dinsdag 10 oktober 2017 | 22:14
  • Hoe je dit verwoord Jeroen, maakt jou ook een beetje een koning!
    Door Harold, dinsdag 24 oktober 2017 | 15:19

Plaats reactie