Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > Het Waterpotje
terug

Het Waterpotje

26 september 2017

Genietend van het mooie weer, denk ik aan water. Zo vanzelfsprekend als water is, is er niets anders. Als de nutsbedrijven gaan afsluiten bij cliënten, betreft het meestal gas en elektra. Water volgt daar achteraan, maar soms kan ik dat net voor zijn als ik op tijd een melding krijg met zorg op dit vlak.

Hoe anders is dat in de kleine woning aan de rand van een nog kleiner gehucht. Hier woont Gijs, een man op leeftijd die altijd als boerenman heeft gewerkt. “Kapot gewerkt”, zoals hij het zelf noemt waardoor alle gewrichten een beetje op slot zijn gaan zitten. De rug heeft de zwaarste lasten voor zijn kiezen gekregen. Afgekeurd waardoor er meer tijd ontstond die drinkend werd doorgebracht.

Terug naar het water. Ik werd gebeld door een ambtenaar van een naburige gemeente waar het gehucht van Gijs onder viel. Hij zei dat hij `alles’ had geregeld voor Gijs bij de stadsbank. Maar het drinken gaf wat zorg, dus deze ambtenaar vroeg of ik af en toe even bij Gijs langs kon gaan. Gijs wilde dat wel, maar verder had Gijs geen hulpvraag en uit het verhaal begreep ik dat Gijs al helemaal niet naar de grote stad zou komen om zich voor welke vorm van hulp ook aan te melden.

Op het platteland is er toch een ander idee bij `alles’ goed geregeld. Gijs had geen water. Hij beschikte wel over leidingen en kranen , maar er kwam niets uit. Gijs wist het ook niet, want hij zei dat de Stadsbank `alles’ betaalde. Dus belde ik het waterleidingbedrijf om eens te vragen waarom er hier geen water uit de kraan kwam. Het bange vermoeden werd waar; er was een achterstand. Niet van maanden, maar van jaren. Daar kwam bij dat Gijs volgens de meterstanden enorme hoeveelheden water zou hebben gebruikt. Dag en nacht het gazon besproeien, uren douchen en heel veel water drinken om maar geen kater te krijgen.

Het achtertuintje had de grootte van een postzegel. De klimop groeide tierig. Het voortuintje was grotendeels grind, maar een waterstroom had hier nooit door heen gelopen. Ik keek Gijs tijdens het telefoongesprek eens aan: Gijs leek mij niet de man die dagelijks douchte. Nu zei hij wekelijks naar het zwembad te gaan en daar te douchen. Ik heb maar niet doorgevraagd in welk zwembad hij zich ter water begaf.

De rekening was ruim 5000 euro Het leek mij direct al onwaarschijnlijk. “De termijn om hier tegen in beroep te gaan is verstreken,” zei de dame streng. “Een lekkende wc kost liters water per dag meneer.” Gelukkig was er de Stadsbank. Gijs was hier al jaren bekend. De redder in nood. Ik legde het verhaal uit aan een medewerkster die de hele dag werd lastig gevallen met afsluitingen. Ze keek mee in de computer. “Nou zeg”, riep ze ietwat gekscherend. “In het waterpotje van meneer zit ruim € 5000,- “ Ik wil niet zeggen dat de Stadsbank prutswerk aflevert. Ik heb ook goede ervaringen. Maar dit rijkelijk gevulde waterpotje blijft voor mij symbool staan voor een Stadsbank die Bank is geworden en de klant een nummer.

Inmiddels heeft Gijs al jaren weer water. Maar als iemand mij zegt dat `alles’ goed is geregeld, draai ik voor de zekerheid even aan de kraan.

Martin Hartog werkt als bemoeizorger bij Tactus.

Martin Hartog foto

Deel dit bericht:


Reacties

  • Mooi (helaas herkenbaar) stuk!
    Door Madelon, woensdag 27 september 2017 | 09:47

Plaats reactie