Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > Vierlaags toiletpapier
terug

Vierlaags toiletpapier

21 april 2020

De laatste weken heb ik, zoals altijd, aardig wat nagedacht over waar ik het over zou kunnen hebben in mijn blog, en ik kwam op precies… niks. Blanco. En door m'n zelfquarantaine, in verband met wat klachtjes, was mijn leven ook aardig blanco. Pas sinds een week spreek ik weer eens af en toe af met vrienden en dan nog is het ongemakkelijk en lijkt het wel alsof ik iets doe wat niet mag.

'Oh ja, dit mag gewoon. Als we maar anderhalve meter afstand houden, dan is er niks aan de hand.' Ik realiseerde me te laat dat de term inderdaad 'physical distancing' had moeten zijn in plaats van 'social distancing'. Ongelukkig gekozen. Het lijkt elke dag op na 7 maanden uit een kliniek lopen, onwennig en steeds even checkend of ik nog wel weet hoe alles ook alweer werkt. Zo normaal mogelijk proberen te doen als me een winkelwagentje aangeboden wordt. Van binnen ben ik trots en voel ik me geaccepteerd omdat ik eindelijk zomaar deel uitmaak van de winkelwagentjeselite en niet meer met dat eeuwige mandje rondloop. Misschien laat ik het wel echt breed hangen en koop ik straks ook nog vierlaags toiletpapier in plaats van drielaags toiletpapier. Als dat nog op voorraad is. Niks is onmogelijk voor een verslaafde in herstel.


Uiteindelijk zeg ik het maar: 'Ik heb in ieder geval helemaal geen terugval of zucht gehad, wat extra fijn is omdat het bewijst dat ik echt goed in m'n herstel zit. En dan ook nog tijdens deze rare periode.'


Regelmatig wordt me gevraagd hoe het gaat, met een blik en/of intonatie die eigenlijk vraagt of ik misschien geen terugval heb gehad. Althans, dat is misschien mijn zelfstigma, want keihard bewijs heb ik er niet voor. En ik ben natuurlijk blij dat het gevraagd wordt. Ik voel warmte door de oprechte interesse. Maar laatst gebeurde het dat iemand het me uit professioneel oogpunt vroeg, en ik begon te vertellen. Al vanaf de tweede zin voelde en hoorde ik de ongeduldigheid en wist ik dat diegene over mijn eventuele drankgebruik wilde horen. Ik negeerde het en bleef lekker door praten. Over dat ik de dagelijkse dingen en m'n afspraken volbreng, maar nog geen cursus yoga of Spaans heb afgerond en daar ook geen behoefte toe voel. En dat ik een beetje verliefd ben op Irma de doventolk. Uiteindelijk zeg ik het maar: 'Ik heb in ieder geval helemaal geen terugval of zucht gehad, wat extra fijn is omdat het bewijst dat ik echt goed in m'n herstel zit. En dan ook nog tijdens deze rare periode.'

Eerlijk gezegd zijn deze zinnen vrij standaard geworden de laatste tijd, alsof ik m'n been gebroken heb en dat steeds opnieuw moet vertellen en uitleggen aan iemand anders uit m'n omgeving die het nog niet wist. Blij met de interesse, helemaal zat van het steeds opnieuw afdraaien van dezelfde plaat. En uiteindelijk gewoon frustratie dat dat blijkbaar (natuurlijk) nog aan me kleeft en de vraag wanneer dat nou eens klaar is. Dat ik vrijuit kan vertellen, zonder het alcoholgedeelte. Vrienden die erg dicht bij me staan lukt het al. Ikzelf merk steeds meer dat het naar de achtergrond verdwijnt. Het willen benoemen maar ook het gevoel dat iemand het verwacht. Alleen zo nu en dan steekt het de kop op en word ik weer geconfronteerd met het feit dat ik verslaafd (actief, niet-actief, ex-verslaafd, clean, nuchter, sober, in herstel wat dan ook, bwegh) ben. Luxeproblemen, zeker, ik weet het. 

Maar goed. Vóór alles geldt: niet drinken, en als ik trek heb, trek ik aan de bel.

 
Maar in deze tijd steekt zoiets net iets meer. Net als dat het nu ineens meer steekt dat ik alleenstaand ben. Dat ik niet even tegen iemand aan kan kletsen of liggen, onder hetzelfde dak. Dat m'n ouders zijn overleden. Dat ik net zo lekker bezig was met werk en m'n vizier vast op een opleiding had gericht. Het valt nu meer op, het komt allemaal haast ongefilterd binnen. De ruis is weg. De lift zit vast tussen twee verdiepingen en ik hoor geen niks-aan-de-hand liftmuziekje meer. Ik druk op de knoppen maar het haalt niks uit. De intercom doet het maar het enige wat ik hoor is 'ja, rare tijden, hopelijk duurt het niet lang meer'.

Ik hoop dat de lift – los van corona - straks gewoon weer omhoog gaat, zoals eerst. Eigenlijk ga ik daar gewoon vanuit. Dat durf ik alleen niet zomaar hardop te zeggen. Of en wanneer het allemaal goedkomt, is momenteel zo'n beetje als het geloof lijkt het wel: de een gelooft (en weet het zeker), de ander wil het zeker weten (voordat hij gelooft). Alleen zijn we geloven en zeker weten volgens mij wat uit het oog verloren in tijden van leeglopende kerken, fake news en complottheorieën. Dat maakt het er niet duidelijker op. Maar goed. Vóór alles geldt: niet drinken, en als ik trek heb, trek ik aan de bel. 

“En hoe gaat het verder met jou? Goed?”



Tim van Kleef blogger

Tim van Kleef (38) blogt over zijn laatste lange opname bij Tactus voor zijn alcoholverslaving en zijn nieuwe nuchtere leven. Op 1 april was hij 16 maanden nuchter.

Deel dit bericht:


Reacties

  • Hey Tim, mooi geschreven weer. Treffend wat je zegt over social distancing. Soms voelt het alsof ik nog nooit zo dicht bij sommige mensen heb gestaan, zonder de fysieke nabijheid.
    Ik geloof dat de lift weer omhoog gaat, voor mij is dat zonder twijfel zo. Ik.weet alleen niet hij op de zelfde plek zal stoppen... tot die tijd, stay safe
    Door Agnes, dinsdag 21 april 2020 | 17:59
  • Beste Tim.
    Ik ben trots op je.
    Maar het belangrijkste is dat jij trots bent op jezelf en je goed voelt..
    Natuurlijk blijft er een verslavings gevoeligheid..
    Ik weet uit eigen ervaring dat je dan weer een tandje bij moet zetten.
    Bewust anders omgaan met...en ja. Jij kunt het.
    Dat blijkt uit je 16 mnd nuchter.
    Stay safe and ga zo door..
    Grt Anja.
    Door Anja, dinsdag 21 april 2020 | 18:42
  • "Regelmatig wordt me gevraagd hoe het gaat, met een blik en/of intonatie die eigenlijk vraagt of ik misschien geen terugval heb gehad. Althans, dat is misschien mijn zelfstigma." Oh, zo herkenbaar!

    Mooi geschreven Tim, ookal lijkt de lift stil te gaan, hoe ik naar jou blog kijk, gaat jou lift nog steeds omhoog. Nuchter blijven in tijden waarin je bijna niks te doen hebt (verveling!!) is een prestatie op zich. Ik ben trots op jou.

    Tot snel!
    Door Daniella Benjamjns, dinsdag 21 april 2020 | 18:48
  • Mooie blog weer Tim. Stiekem moet ik heel erg lachen over je 3 of 4 laags toiletpapier. Aantal weken terug hadden we het nog over het feit dat mensen dat aan het hamsteren waren. We vroegen ons af of ze niks belangrijks te doen hadden. Want wij, wij waren het op ons dieptepunt van onze verslaving wel anders gewend. Wat nou wc papier? Bier en drugs! Je reet veeg je wel af met een krant. Mooi om te lezen dat je al op 3 laags zit, kun je nagaan hoeveel stappen je al gemaakt hebt!!! Ik heb alle vertrouwen in jou, en geloof 100% dat je aan de bel trekt. Ook zover ben je al. Paar weken geleden was ik aan je deur. Expres niet gebeld, niks gedaan. Ik wou je niet in verlegenheid brengen. Ik weet namelijk dat je door een eerdere longontsteking tot een risico groep hoort. Het berichtje, niet veel later, je had wel binnen mogen komen, deed me heel veel! Het vertelde dat het goed met je gaat! Anders zou je me echt niet binnen laten! Ga zo door, geef niet op!! Jij zit nog steeds in de opwaartse lift! 10 dagen nog en je gaat van de 16e naar de 17e etage!!!
    Door Patrick Panman, dinsdag 21 april 2020 | 18:50
  • Ben echt trots op je Tim ,ga zo door maar daar heb ik alle vertrouwen in want als 1 het kan ben jij het.
    Door Raymon, dinsdag 21 april 2020 | 20:28
  • Tim,

    Wat puur geschreven, zoals ik jou inmiddels wel een beetje ken. Dit wil ik al een tijdje zeggen, maar het moment was er niet naar. Dus nu maak ik het moment ernaar😉
    Vanaf het moment dat ik je ken zie ik je enorm groeien en zoveel aanpakken, heerlijk om te zien! Voel zelfs een beetje gezonde jaloezie, van hoe durft hij dit allemaal🙈
    Ook zie ik jou als iemand die naar zichzelf durf te kijken en die doorzet met ludieke Hollandse nuchterheid. Ben trots op jou en ben ervan overtuigt dat die opleiding en baan straks op je pad gaan komen en dat je nog veel mensen mag gaan prikkelen om naar het niveau te gaan waar jij nu staat! Ik geloof in jou, succes💪🏻
    Door Coriena, dinsdag 21 april 2020 | 23:49
  • Bedankt voor de reacties allemaal, heel fijn om te lezen! Heel lief, alle geluk en goeds voor jullie en voor wie dit nog meer leest!
    Door Tim, zaterdag 25 april 2020 | 17:50
  • Mooi geschreven weer, Tim. We kijken altijd met z'n allen enorm naar uit naar "Tim's nieuwe blog".

    Ik ben het trouwens erg eens met Daniëlla. Het lijkt misschien zo alsof de lift stil staat, maar dat is echt niet zo. Als je onder deze omstandigheden stabiel blijft en goede keuzes blijft maken dan gaat je lift nog steeds omhoog!
    Of zoals Patrick zou zeggen: nog vier dagen en dan stijg je naar de 17e verdieping.
    Door Michiel, maandag 27 april 2020 | 10:53
  • Ik snap dat het in tijden als dit voelt alsof je stil staat en je niet vooruit gaat. Maar zoals Patrick, Daniëlla en Michiel allemaal zeggen, om in dezelfde termen te blijven: de lift gaat gewoon nog steeds omhoog, ondanks dat je dit niet zo merkt. Gewoon zo goed door blijven gaan als je nu doet!
    Door Annemarie, maandag 27 april 2020 | 19:12

Plaats reactie