Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > Eenzaamheid is als drijfzand
terug

Eenzaamheid is als drijfzand

03 maart 2020

Hoe beschrijf je, of wat schrijf je over eenzaamheid. Eenzaamheid kent zoveel verschillende vormen en oorzaken, dus ik zal het bij mezelf houden.

Mijn eenzaamheid is er in de basis. Het is ontstaan toen ik dertien was. Mijn ouders, mijn hele familie, mijn vrienden en mijn omgeving, alles ben ik toen kwijtgeraakt. Ik werd in de steek gelaten: ontkenning, onbegrip en hun eigen behoud. Daarom verkozen ze andere  opties  boven mij. Ik stond volledig alleen in de wereld, en dat heeft jarenlang  geduurd. Die eenzaamheid is een soort basisgevoel gebleven in heel mijn leven. Zelfs toen ik later mijn kinderen kreeg,  ging het gevoel van eenzaamheid niet weg.

Vandaag de dag heb ik nog steeds heb ik moeite met diepgaande contacten. Al ben ik onder de mensen, onderliggend voel ik me toch altijd eenzaam. Het gevoel niet goed genoeg te zijn, anders dan anderen te zijn en er niet bij te horen. Bang en ongemakkelijk als mensen dichterbij komen en ze mij beter leren kennen. Bang dat ze dan op me zullen afknappen. 

De eenzaamheid verdwijnt soms even naar de achtergrond, maar blijft nooit lang weg

Ik heb het geluk dit prima te kunnen maskeren, waardoor het op het eerste gezicht niet  te merken is. Daarmee kan ik me gelukkig aardig redden. Soms heb ik een dag of meerdere momenten dat lieve mensen mij een blij en goed gevoel geven. De eenzaamheid verdwijnt dan even naar de achtergrond, maar blijft nooit lang weg.

Ik doe wat ik 'volgens het boekje' zou moeten doen. Ik maak contacten, ik heb dagbesteding, ik heb therapieën gevolgd, en toch… Het is een isolement waar ik niet uit kom. Ik heb het voor mezelf inmiddels geaccepteerd  en ik blijf mijn best doen om het zo comfortabel mogelijk in te passen in mijn leven. Gelukkig heb ik nu een leven met best wel wat lieve mensen om mij heen, die er ook voor me zijn. Toch is eenzaamheid voor mij als op drijfzand staan, soms geen bodem onder me voelen, een hol en leeg gevoel dat niet weggaat en me piepklein en nietig voelen in een overvolle wereld.

 

Sigrid Krook is 48 en moeder van twee kinderen. In 2013 rondde ze bij Tactus haar behandeling af voor wietgebruik en trauma’s. Sinds 2019 is ze lid van de centrale cliëntenraad van Tactus (CCR).

Deel dit bericht:


Reacties

Nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie